DOKARMIAJCIE ZIMĄ PTAKI!

DOKARMIAJCIE ZIMĄ PTAKI!
 

Idzie zima hen po grudzie,

bo już przecież mamy grudzień.

Idzie zima, mrozem szczypie –

śniegiem pola wnet przysypie.

Rano budzi się Jagienka,

biegnie szybko do okienka.

A na oknie niemal całym,

skrzy się obraz doskonały:

rajskie kwiaty z paprociami,

lśnią drobnymi brylantami.

Jaki malarz tu kunsztowny,

stworzył obraz tak cudowny?

Jest to faktem oczywistym –

tak maluje mróz siarczysty!

W domu izba ciepluteńka,

gdzie śniadanie je Jagienka.

A za oknem gdzieś ptaszyna,

cicho kwili – biedaczyna…

Jagna wie, że mroźną zimą,

ptaki często z głodu giną.

Tak prosiła wciąż dziadziusia –

wreszcie karmnik zrobić musiał.

Teraz Jagna złotowłosa,

chce nasypać ptakom prosa,

a dla wdzięcznych sikoreczek –

ma słoniny kawałeczek.

Gdy dziewczynka drzwi otwiera,

mróz aż w piersiach dech zapiera.

Wtem Jagienka oniemiała –

takiej szadzi nie widziała.

Mróz – jubiler diamentowy,

z pomocnikiem kryształowym,

bielusieńkim dziadkiem szronem –

posrebrzyli świat za domem.

Wczoraj było brzydko, szaro,

dzisiaj wszystko jest na biało.

Wygląd drzew był wczoraj smętny,

dziś – dostojny i odświętny;

w bladym słońcu ich korony,

lśnią się szronem roziskrzonym.

Jakaż śliczna dzisiaj brzoza –

platynowa każda łoza,

a przeschnięte już łopiany,

obwieszone są perłami.

Jagnę widok ten zachwycił.

- Chyba dobrze, że mróz chwycił,

ale przecież tęgie mrozy –

to dla ptactwa okres grozy.

Dla nas zima bywa piękna,

lecz część zwierząt jest zziębnięta.

A więc miłe przedszkolaki –

dokarmiajcie zimą ptaki!

Cezary Piotr Tarkowski