WAGARY KOTA PROTA

    WAGARY KOTA PROTA

Posłuchajcie dzieci złote,

dziś Was poznam z kotem Protem.

to jest rudy zabijaka,

zgrywa też się na cwaniaka.

Ma sportowe, piękne buty,

w które co dzień jest obuty.

Kubrak jego jest czerwony,

a zielone pantalony.

Ma zieloną też apaszkę,

taką samą czapkę z daszkiem.

Prot jest leniem, co zaznaczę-

życie wiedzie wciąż próżniacze.

Dodać tutaj jeszcze muszę,

jest hulaką, utracjuszem.

Właśnie przegrał w automacie,

dziesięć złotych- nie inaczej.

Jest nad wyraz Prot wesoły,

bo nie poszedł dziś do szkoły.                                                    

Teraz biegnie kot na lody,

szukał będzie też przygody.

Na ulicy spotkał szczura-

pewnie będzie awantura.

Prot zatrzymał się przy drzewie-

co ma robić- jeszcze nie wie;

bo minęła jedna chwilka,

a tych szczurów jest już kilka.

Bić się mógłby może z dwoma,

ale bandy nie pokona.

Miny mają wrogie, złe,

Prot nawiewać już stąd chce.

Ani w prawo, ani w lewo,

pozostało tylko drzewo.

W mig na drzewo się gramoli,

wlazł na czubek sam topoli.

Siedzi już godzinę, dwie,

a tu jeść się kotu chce.

A do tego strach mu schodzić,

będzie musiał się Prot głodzić.

Teraz chciałby być już w szkole,

ale szkoła jest na dole.

Wtem złamała się gałązka,

widać była nazbyt wąska.

Spadłby pewnie nieboraczek,

lecz zaczepił się kubraczek

między dwoma konarami.

Wymachuje Prot łapami;

wrzeszczy, miauczy, płacze, woła-

słychać kota- hen dokoła.

Dola Prota była marna,

przyjechała straż pożarna.

Dziarski strażak, pan z wąsikiem,

ściągnął Prota wysięgnikiem.

Wczesnym było to wieczorem,

Prot nie tryska już humorem.

Uliczkami więc miasteczka,

szedł do swego spać łóżeczka.

W nocy śnią mu się koszmary,

bo nie dobre są wagary!

Cezary Piotr Tarkowski