ROK SZKOLNY KOTA PROTA
Przyszła jesień przebogata,
a Protowi szkoda lata.
Kolorami świat się mieni,
a Prot nie jest rad z jesieni.
Taka żalu jest przyczyna,
że już szkoła się zaczyna.
Po co komu jest ta szkoła,
gdy atrakcji moc dokoła?
Można ścigać babie lato,
które snuje się za chatą.
Można jeździć hulajnogą
za miasteczkiem polną drogą;
lub się bawić kasztanami,
albo ganiać za myszami.
Zima kotu też nie służy,
bo dzień krótki, lecz się dłuży.
Prot ulepił już bałwanka
i pojeździł raz na sankach.
Śniegiem bielą się już pola,
lecz wciąż jest ta nudna szkoła.
Prot przesypia często lekcje
i jedynek ma kolekcję.
A po szkolnych, wielkich trudach,
w domu drzemie, bo też…nuda.
Zimą mało jest atrakcji-
trzeba czekać do wakacji.
Lecz najgorsze jest dla Prota,
gdy marcowa przyjdzie słota.
To przedwiośnie i roztopy,
wtedy w błocie grzęzną stopy.
Dzieci piszą całe zdania,
a Prot uczy się czytania.
Czasem z trudem coś wyduka,
bo go męczy zbyt nauka.
Od dwój ciężki jest dzienniczek,
a jedynek już nie zliczę.
Myśli leniuch:- w maju sobie,
wszystkie braki w mig nadrobię.
Przyszła wiosna, pachnie kwieciem,
znowu pięknie jest na świecie.
Nie dla Prota szkolna ława,
gdy zielenią błyszczy trawa.
Teraz on się bardzo stara,
o atrakcje na wagarach.
Chociaż Prot jest kotem małym,
ma samochód na pedały;
i tym właśnie samochodem,
za miasteczko rusza w drogę.
Tam na skałach, całkiem blisko,
bardzo stare jest zamczysko.
Prot w podziemiach skarbów szuka,
więc mu zbędna jest nauka.
Przyszedł czerwiec- koniec szkoły,
a kot nie jest zbyt wesoły.
I się wstydzi Prot okropnie,
bo najgorsze dostał stopnie.
Nie jest to dla niego chwała,
że cenzurkę ma cymbała.
Po co w zamku skarbu szukał,
skoro skarbem jest nauka?
Prot na lato ma swe plany,
a ten zamysł jest mi znany.
Ja pomysłem się zachwycam,
lecz to jeszcze tajemnica.
Sekret wyznam- daję słowo-
już książeczkę piszę nową.
Cezary Piotr Tarkowski
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz