DWA ZEGARY

 

 

   DWA ZEGARY

 

Odmierzają czas zegary –

jeden nowy, drugi – stary.

 

Stary miejsce ma na ścianie

i oznajmia czas bim – baniem.

Jakże piękny jego ton –

co godzinę: bim, bam, bom!

 

Nowy stoi na stoliku,

przy kanapie w saloniku.

Cichuteńko sobie tika –

rolę pełnić ma budzika.

 

Ścienny pięknie wyrzeźbiony,

przód - kryształem ma oszklony;

a wahadło – krokiem równym

znojnie liczy w takt sekundy.

Kiwa tak się bez wytchnienia –

jest serduszkiem urządzenia.

 

Budzik pyta: - Pańskim zdaniem –

po co komuś to bim – banie?

Choć najlepiej nakręcony –

wcale pan nie umie dzwonić!

 

- Moje głośne tu bim – banie,

uświadamia przemijanie…

Stary zgrzytnął obruszony,

jakby nie był oliwiony.

 

Lecz ważniejszy jednak budzik,

bo ja budzę rano ludzi.

I to faktem jest bezsprzecznym –

budzik bardziej pożyteczny!

 

Starszy na to: - Ale kpiny!

aż skrzypnęły w nim sprężyny.

Mam ja inne też zalety,

których nie zna pan, niestety:

- Gdy pociągnąć mnie za sznurek,

to wnet zabrzmi tu mazurek;

najpiękniejszy ze wszystkiego –

nasz Mazurek Dąbrowskiego!

 

- Ale pan jest staromodny

i w obsłudze niewygodny.

Jeśli pana, drogi panie –

nie nakręcą, to pan stanie…

Ja zaś jestem w ciągłym ruchu,

bo baterie mam w swym brzuchu!

 

Tu wtrąciła się komoda:

- Na antyki teraz moda!

Przy okazji dodać muszę –

kto ma serce – ten ma duszę.

Serce fika, serce bije –

więc nasz stary zegar… żyje!

 

Do salonu weszła dama,

w swych starociach rozkochana;

wzięła budzik ze stolika.

Stolik szepnął do budzika:

- Dość już mamy pańskich fochów –

do sypialni, budzić śpiochów!

Pan pasuje tu niestety,

jak wół ślepy do karety…

 

Do młodzieży mam przesłanie:

Starszym daj uszanowanie.

Bądź też bardziej ułożony,

kiedy trafiasz na salony!

 

Cezary Piotr Tarkowski