PRZYSZŁA ZIMA

 

                PRZYSZŁA  ZIMA

 

Niby styczeń, a tu słota.

Zamiast śniegu, pełno błota.

Każde dziecko już się zżyma –

kiedy wreszcie przyjdzie zima?

 

Cierpliwości. Raz wieczorem,

przygnał wicher śnieg z ferworem.

Aż w kominie zajęczało -

taka zamieć, jakich mało.

 

Przyszła zima dzieciom miła,

choć drogowców zaskoczyła.

U nich zawsze, to normalka –

znów zepsuła się piaskarka.

 

Dziś sobota, nie ma szkoły –

niech nam żyje świat wesoły!

Młodszym w głowie już swawole,

bo nieczynne też przedszkole.

 

Każdy dzieciak zjadł śniadanko,

włożył ciepłe wnet ubranko;

a to wszystko niemal w biegu –

byle szybciej być…na śniegu!

 

Asia przyszła do Romana,

by ulepić z nim bałwana.

Chwilę później już ochoczo,

śnieżne kule razem toczą.

 

Bałwan wyszedł jak ta lala –

z wielkiej marchwi ma nochala.

Z  węgla oczy są już czarne,

a na głowie…stary garnek.

 

Trzeba w rękę bałwanową,

miotłę wetknąć też brzozową.

Bo tradycja jest tu taka:

bałwan trzymać ma drapaka!

 

Wtem wieść poszła po podwórkach,

że pod górką jest już zbiórka.

Poszły dzieci więc z sankami,

pojedynczo i grupkami.

 

Już na górce krzyki śmiechy –

pełno będzie dziś uciechy.

Stasio, Karol, gruba Anka –

dzieci jeżdżą już na sankach.

 

Lecz nie wszyscy sanki mają,

więc na butach też zjeżdżają.

Zdarza się, że ktoś w tej grupie –

zjeżdża w dół na …samej pupie!

 

Marzną nosy, marzną uszy.

Mokre spodnie? Piec wysuszy!

Lecą śnieżki, trwa zabawa.

Ależ tutaj sanna klawa!

 

Tak tu było przez dzień cały –

marsz na zupę kto zgłodniały.

Mróz tężeje, już się zmierzcha,

więc do domu każdy pierzcha.

 

Śpieszą malcy przemoczeni,

wszyscy śniegiem oblepieni.

Spójrzcie tylko na Stefana –

jest podobny do bałwana!

 

Stasio sporo dziś nabroił –

jak w rycerskiej idzie zbroi.

Takie prawo jest przyrody,

że się z wody tworzą lody;

więc ubranie teraz Stacha,

zesztywniało niczym blacha.

 

Dzisiaj w domu oprócz bury,

będzie pyszny rosół z kury.

A przed spaniem jeszcze czeka,

ciepły z miodem kubek mleka.

 

Wiem, że zbędne są tyrady,

mam ja dla was jednak rady:

- Smaruj kremem nos czerwony,

to nie będzie odmrożony!

Każde ciuszków przemoczenie,

wnet rokuje  przeziębienie;

kto nie zmienia wiec ubrania,

ten jest głupszy od bałwana!

 

To nie koniec jeszcze zimy,

więc nie życzę Wam anginy…

 

Cezary Piotr Tarkowski

 

ANDRZEJKI

 

ANDRZEJKI
 

W samym końcu listopada,

na andrzejki iść wypada.

Dziś impreza u Jędrusia –

tort zrobiła mu mamusia.

 

Andrzej wielki bal wyprawia,

świetna będzie więc zabawa.

Już muzyka gra w salonie,

a w kominku ogień płonie.

 

Stół jest pięknie zastawiony,

nastrój tworzą trzy lampiony.

Jędrek prosi swoich gości,

aby z gości nikt nie pościł.

 

Są wymyślne kanapeczki

i z szyneczką są bułeczki.

Ciastek różnych i słodyczy,

nie jest w stanie nikt policzyć.

 

Jest do picia kwas chlebowy,

jogurt smaczny – brzoskwiniowy,

pyszne soki owocowe,

a to wszystko… bardzo zdrowe.

 

Wszyscy tańczą przedszkolacy,

a tort znika z wielkiej tacy.

Wnet po pysznej tej kolacji,

będzie innych dość atrakcji.

 

Są andrzejki dniem wróżenia.

- Czy się spełnią nam marzenia?

Każdy skrycie na to liczy,

kapie wosk już do miednicy.

 

Miska stoi na podłodze,

wosk tężeje w zimnej wodzie,

tworząc bryły przedziwaczne

i postacie wręcz cudaczne.

 

Kasia patrzy z małym Jurkiem,

jaką odlał Staś figurkę.

Chyba to jest główka Geni –

znak, że z Genią się ożeni…

 

Teraz leje wosk Tereska,

wyciągnęła jakby pieska.

Uśmiech wita na jej twarzy,

bo o piesku właśnie marzy.

 

Andrzej jest dziś gospodarzem

i ma również wiele marzeń.

A więc Jędruś teraz liczy,

że wnet wyjmie skarb z miednicy.

 

A tym skarbem dla Andrzejka,

elektryczna jest kolejka.

Lecz mu zrzedła nieco minka –

z wosku wyszła tu choinka.

 

Mina Jędrka zatroskana,

co dostrzegła jego mama

i syneczka już zagaja,

że to znak… od Mikołaja.

 

Dla każdego więc dzieciaka,

wróżba to nie byle jaka,

bo świąteczna, strojna jodła,

nigdy jeszcze nie zawiodła.

 

Więc w Wigilię, pod jodełką,

Andrzej znajdzie tam pudełko.

- Co w nim będzie? Chyba wiecie –

zgadnąć trudno nie jest przecież.

 

Ta zabawa andrzejkowa,

jest radosna i fajowa.

Kiedy ciurkiem wosk się leje,

każda buzia w głos się śmieje.

 

Tylko Krysia całą w pąsach,

wciąż skrzywiona i się dąsa:

- Lanie wosku, to są bzdety,

bo głuptasy z was, niestety!

 

Dobrze bawcie się dzieciaki,

ja wysnułem morał taki:

Kto zabawę innym psuje,

bardzo brzydko postępuje.

Raz gospodarz fochy znosi,

później więcej nie zaprosi!

 

Cezary Piotr Tarkowski