DOMINIKA I JEJ KUCYK

DOMINIKA I JEJ KUCYK

Na wsi mieszka Dominika

i małego ma kucyka.

Co dzień czyści go dziewczynka,

więc szczęśliwa jego minka.

W berka bawią się codziennie,

aż popatrzeć jest przyjemnie.

Toteż świnka aż się śmieje,

a kogucik raźno pieje.

Cieszy także się króweczka –

Dominice da dziś mleczka.

Co dzień mali przyjaciele,

mają przygód razem wiele.

Słyszą warkot gdzieś traktora,

więc pobiegli razem w pola.

Dominiki tata orze,

jeżdżąc w polu na traktorze.

Będzie owies dla kucyka,

aby miał on siłę brykać.

Poszli kiedyś nad jezioro,

a tam rybek głodnych – sporo.

Kucyk aż pokręcił łebkiem –

nakarmimy ryby chlebkiem!

Dominika jest już w łodzi –

chlebkiem rybek głód łagodzi.

Wtem zerwała się wichura

i zerwała łódź ze sznura.

Zginąć tu, to żadna chluba –

do pływania, ja za gruba –

smętnie świnka tłusta kwiczy

i na pomoc krowy liczy.

- Ja już jestem pełna mleka –

skacz kogucie i nie zwlekaj.

- Kogut jestem, a nie kaczka –

z owcy lepsza jest pływaczka!

- Ja nie byłam u fryzjera –

pójdę na dno, jak siekiera!

Gdy nasiąknie moja wełna,

wody będę całkiem pełna…

- Na nic wasze biadolenie!

Słychać raptem kuca rżenie.

Nie czuł lęku, że się zmoczy –

na ratunek żwawo skoczył.

Schwycił w zęby dziarsko linkę

i holuje już dziewczynkę.

Upłynęła chwila krótka

i przy brzegu jest już łódka.

Tak odważnie Dominice,

uratował kucyk życie.

Teraz wdzięczna Dominika,

tuli buzię do kucyka.

- Jesteś moim bohaterem

i od serca przyjacielem…

Zmarzło dziewczę nad jeziorem,

teraz leży w łóżku chore.

Dominika ma anginę,

kuc odwiedził więc dziewczynę.

Przez okienko ciągle zerka,

czy nie spadła z niej kołderka.

Gdy odwiedza się chorego,

to pożytek – wielki z tego.

Zatem kucyk do dziewczynki,

co dzień biega w odwiedzinki.

Dominika doń się śmieje,

widać szybko wyzdrowieje.

Dominika nasza mała,

po tygodniu wyzdrowiała.

Dla kucyka ma w podzięce,

kostkę cukru w swojej ręce.

Mam ja dla was morał taki:

Wody strzeżcie się dzieciaki.

Więc nie chodźcie bez opieki,

nad jezioro i brzeg rzeki!

Dziś przyjaciół chwalić muszę –

morał wzięli do serduszek.

Wokół domu trwa zabawa,

a więc dla nich – gromkie brawa!

Cezary Piotr Tarkowski