PREZENT NA DZIEŃ DZIADKA

 

PREZENT NA DZIEŃ  DZIADKA

 

Przyszedł styczeń, wszędzie biało –

tyle śniegu napadało!

Droga na wsi zasypana,

wszędzie śniegu po kolana.

 

Przygnał styczeń mróz z wiatrami,

trudno bawić się z chłopcami;

śnieg zbyt sypki na bałwana,

toteż nudzę się od rana.

 

Chyba pójdę do kucyka,

który żwawo latem brykał,

ale teraz, tak jak ludzie –

może kucyk…zgnuśnieć w nudzie.

 

Zatem chwytam zgrzebło, szczoty

i się biorę do roboty.

Nie minęło dużo czasu,

a kuc sierść ma jak z atłasu.

 

Co dzień chodzę do stajenki,

karmię kuca cukrem z ręki.

Dziadziuś mój jest rzemieślnikiem,

wiosną zrobił piękną brykę.

 

Latem dobre są powozy,

lecz nie w śniegi i nie mrozy.

Wiec gdy zima nam nastanie,

do jeżdżenia – tylko sanie.

 

Dziadek mój ma pilną pracę,

ciągle znika w swym warsztacie.

Słychać młotek i struganie –

może robi dla mnie sanie?

 

Właśnie, dziadek! Zapomniałem,

dziś w kalendarz nie spojrzałem.

Szybko sprawdzić będę musiał,

bo jest chyba Dzień Dziadziusia.

 

Rzeczywiście, ale wpadka –

dziś naprawdę jest Dzień Dziadka!

Mam skarbonkę pełną groszy,

starczy to na kwiatów koszyk.

 

Muszę pobiec wnet do taty,

by dziadkowi przywiózł kwiaty;

no bo ciężko jest dla dziecka,

w taki śnieg iść do miasteczka.

 

Wtem drzwi izby zaskrzypiały –

chodźże ze mną brzdącu mały!

Dziadek chwycił mnie za rękę

i poszliśmy pod stajenkę.

 

No i wiem już co jest grane,

bo pod stajnią widzę sanie.

Kolorowe lekkie sanki –

z nimi z zimą stanę w szranki.

 

Ale wszystko to odwrotnie,

więc jest bardzo mi markotnie;

bo to nie jest dla mnie gratka,

dostać prezent… na Dzień Dziadka!

 

Dziadek widząc moją minę,

odgadł zaraz jej przyczynę.

I wyszeptał wnet przejęty:

- Nie potrzebne mi prezenty.

- Tyś jest wnusiu mój kochany,

darem Niebios, nad darami…

 

Kochaj zatem dziadka swego –

to dar wielki jest dla niego!

 

Cezary Piotr Tarkowski