NA DZIEŃ BABUNI
Już wysoko jest słoneczko.
Przez otwarte okieneczko,
grzeje buzię snop promyków.
- Pora wstawać, budź się smyku!
To babunia. Już się krząta,
choć dopiero jest dziewiąta.
Chyba babcia dawno wstała,
bo już spodnie mi uprała.
One często przy psoceniu,
ulegają zabrudzeniu…
Nie rozumiem. Znów to samo.
- Po co mam się myć co rano?
Człowiek brudzi się, gdy psoci –
ja nie psocę nigdy w nocy.
Byłem grzeczny kilka dni!
Lecz tak tylko…mi się śni.
Trzeba ubrać się wnet żwawo,
bo już w kuchni pachnie kawą.
Pyszna z mlekiem jest kawunia,
którą robi mi babunia.
A do kawy na stoliku,
widzę kilka rogalików.
Do nich dżem jest truskawkowy,
w słoju miodzik bardzo zdrowy
i naleśnik ze śmietanką –
pyszne będzie wiec śniadanko!
Babcia chyba z tym przesadza,
że tak bardzo mi dogadza.
Bo też obiad bez dwóch zdań,
zawsze jest z „cesarskich” dań.
Lecz ja nie chcę być cesarzem –
o rodzeństwie tylko marzę.
Bardzo pragnę mieć siostrunię,
bo sam żyć nie bardzo umiem.
Tata w pracy, mama w pracy –
rzadko mogę ich zobaczyć;
a babunia jest codziennie
i dba o mnie wciąż niezmiennie.
Na niedzielę też nie liczę,
że czas będą mieć rodzice.
Tata żyje w innym świecie –
chyba mieszka… w internecie.
Rzecz dla niego, to nieznana,
aby wziął mnie na kolana…
Taty świat, jest w komputerze.
Mama nawet w święto pierze;
a ja pragnę żeby była!
Aby czasem przytuliła…
Mama z tatą lubią pracę.
A czy ja coś dla nich znaczę?
Jak to dobrze mieć babunię –
tylko ona mnie rozumie.
Wie, że wszystkie moje psoty,
to lekarstwo na kłopoty.
- Psoty nie są ciężkim grzechem –
babcia mówi na pociechę.
Lepszej babci w świecie nie ma –
chęć mi przeszła do psocenia.
Z babcią jestem do wieczora.
A gdy spać przychodzi pora,
babcia czyta mi bajeczkę
siedząc obok, przed łóżeczkiem.
W styczniu będzie Dzień Babuni,
dziadek kupił jej perfumy.
Ja, gdy będę kiedyś duży,
chcę pomocą babci służyć.
Bardzo kocham swą babunię,
bardziej kochać – nikt nie umie!
Cezary Piotr Tarkowski
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz