WALENTYNKI

                       WALENTYNKI

Dziś, w czternasty dzień lutego -

imieniny Walentego.

Bardzo fajne święto mamy,

bo to Święto Zakochanych!

Miło jest dziś zakochanym,

dostać kartkę z życzeniami.

Miło też jest naszej damie,

gdy naręcze róż dostanie.

Nie ma w świecie nic kolego,

od miłości wspanialszego.

Zapamiętaj też człowieku -

miłość nie zna granic wieku.

Gdy chodziłem do przedszkola,

mą wybranką była Jola.

Panna to nie byle jaka -

z nią tańczyłem krakowiaka.

W podstawowej później szkole,

pokochałem swą Fabiolę.

Kiepskim byłem snadź amantem,

bo puściła mnie wnet kantem.

A mój sąsiad, mały Stasio,

chce się żenić z piękną Basią.

Lecz u księdza katechety,

nie wskórali nic – niestety.

Ksiądz powiedział: - Dzieci drogie -

ja wam ślubu dać nie mogę.

Jest przyjęte w naszej wierze -

najpierw trzeba znać pacierze.

O ślub czynią już staranie,

a czy było...bierzmowanie?

Na nic tutaj sentymenty,

bo gdzie inne sakramenty?

A komunia pierwsza była?

Czy choć spowiedź się odbyła?

Więc sumując w odpowiedzi,

za lat dziesięć – zapowiedzi!

Miła Majka, ma sąsiadka,

bardzo kocha swego Radka.

Do mnie czyni też wycieczki,

dla Radeczka po książeczki.

Zawsze spełniam jej życzenie,

bo ja Majkę bardzo cenię.

Kto poświęca się miłości,

w moim sercu zawsze gości!

Więc ja zawsze mam dla Majki,

jakieś nowe swoje bajki.

A wam powiem w tajemnicy -

to są pierwsi czytelnicy.

Ja też chciałbym być kochany,

toteż szukam wciąż swej damy.

Smutne życie, bez wartości,

jest bez muzy i miłości.

Żyć bez muzy, dla poety,

jest koszmarem dlań – niestety.

Gdy nie kocha go kobieta,

martwą duszę ma poeta.

Już na morał przyszła pora:

Ceńmy wszyscy więc Amora

i świętego Walentego,

bo w miłości moc dobrego!

Żyć szczęśliwie, żyć z miłością,

to najwyższą jest wartością!

Cezary Piotr Tarkowski